„Leiðin­leg tíma­setning á þessum meiðslum“

Þorsteinn meiddist í nára í nóvember síðastliðnum. Nárameiðsli eru erfið að eiga við og þó endurhæfingin hafi gengið vel fékk hann bakslag í meiðslin strax fyrstu vikuna með félagsliði sínu Porto.

„Ég hélt að ég væri alveg hundrað prósent en ég var það ekki. Þá fór maður aðeins niður. Fann að ég var ekki alveg jafn heill og ég hélt. Svo þurfti maður bara að byggja styrkinn upp aftur og nú er þetta komið á góðan stað, þó styrkurinn sé ekki alveg á þeim stað sem ég vil þá getur maður spilað og svona.“

Þorsteinn er hávaxin skytta og annað af tveimur stórum spurningamerkjum hjá íslenska landsliðinu á síðasta stórmóti: Hvað ef Elvar Örn hefði ekki meiðst og hvað ef Þorsteinn Leó hefði verið með á mótinu?

Það er ómögulegt að segja, en Þorsteinn hefði viljað spila meira en hann gerði.

„Klárlega. Maður hefði auðvitað viljað spila en svo þegar maður spáir aftur í þetta, var ég hundrað prósent? Var ég klár í að spila 20-30 mínútur? Maður veit það ekki. Kannski hefði ég verið það, kannski ekki. Við tókum ekki sénsinn á því en klárlega hefði maður viljað spila og það hefði verið geggjað að vera ekki meiddur fyrir mót. Maður fann líka í undirbúningnum fyrir mótið, æfingaleikjunum áður en ég meiddist, að ég var kominn í aðeins stærra hlutverk innan liðsins. Svo meiðist ég og er kominn á byrjunarreit aftur. Þetta var leiðinleg tímasetning á þessum meiðslum.“

Hans hæfileikar voru þó nýttir í tveimur tilfellum, þegar Ísland þurfti skot beint úr fríkasti.

„Og klúðraði báðum. Við vorum búnir að æfa þetta alveg og það fór allt í skeytin á æfingasvæðinu.“